Carinan zextên aborî yên li ser mirovan du qat zêde ne ku ew piştî ku ji darayî bêzar bûn her tiştî dikin ku pirsgirêkên xwe çareser bikin. Firotina organan, nemaze gurçikan, ji bo hinekan bûye karsaziyek geş. Kesek hewcedar jî amade ye gurçika xwe bi bihayên kêm bifroşe. Ev kes gurçên xwe ji reklamên kaxezê an jî bi rêya qada sîber difroşin û têlefona têlefonê û tîpa xwînê ya hewce diweşînin.
Van kesan rasterast bi riya têlefonê digihîjin ku bigihîjin bihayek lihevkirî û li ser xwe û rewşa nexweş danûstendinê bikin. Sedema hevkariya Komeleya Gurçikan li Iranranê bihayê kêm e ku ji hêla vê komeleyê ve tê pêşkeş kirin ji ber ku kesek amade ye ku yek ji endamên laşê xwe derxîne û dixwaze ji bo firotina gurçika xwe drav bêtir bistîne.
Bihayê kelekê li gorî bajar, koma xwînê, û hetta mercên kesane diguhere.Carinan di reklaman de, mirov peyva “yekser” dinivîse, ku tê vê wateyê ku biha bi hêsanî lihevhatî dibe. Bihayên hevpar li Iranranê nêzîkê 90 heya 120 mîlyon tûmen in, ku li gorî mercên jorîn dikarin bihayên jorîn 200 mîlyon tûmenî bigirin.
Xala balkêş a ku li Iranranê heye firotina gurçikan li sûka vekirî ye, ku tenê li welatên cîhana sêyemîn pêk tê. Gelek Iraqî ji bo kirîna gurçikan têne Parêzgeha Kurdistanê da ku ew li gorî guherînên rêjeya danûstendinê gurçikên pir erzan bistînin. Van kesan firoşyar dibirin bajarên toraqê da ku gurçikek bistînin da ku ew karibin bêyî pirsgirêk emeliyatê bikin.
Her çend firotina gurçikan canê mirov xilas dike jî, ev xuyangkirina rewşa aborî ya xirab a li Kurdistanê ye, ku ciwanek neçar dike ku yek ji organên xwe ji bo debara xwe bike mezadek. Gava ku endeksa hejariyê wekî têkeliyek ji enflasyon û bêkariyê li Kurdistanê tomarek welatekî be, bê guman divê em li benda encamên wê yên aborî û civakî bimînin.